ελληνικά     english  
Επιλογές......
 
διαφημιστικά Δώρα
   Ιστορία
   Πρόγραμμα
   Top - Ten
   Καστοριά
   Τιμοκατάλογος
   Επικοινωνία
   Αρχική
 
 
 
 
 
διαφημιστικά Δώρα
 

Διεύθυνση Σταθμού
Kωσταράζι
Δήμου Ίωνος Δραγούμη

52200 Καστοριά
Τηλ: 24670 ,73066
Fax: 24670 ,22185

 

διαφημιστικά Δώρα
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

....... Ένας Έρωτας Σταθμός

"Ο ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΤΟΝ LOVE RADIO ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ."

Καστοριά

Πρωτεύουσα του νομού με 15.710 κατοίκους. Η σύγχρονη πόλη είναι χτισμένη στη δυτική όχθη της λίμνης επάνω σε μικρή χερσόνησο. Στην ίδια θέση βρισκόταν το αρχαίο Κέλετρον μια πόλη των Ορεστών Μακεδόνων που τη μνημονεύει για πρώτη φορά ο Τίτος Λίβιος. Το Κέλετρον, που καταλήφθηκε από τους Ρωμαίους το 200 π.Χ., μετονομάστηκε στα χρόνια του Διοκλητιανού σε Διοκλητιανούπολη. Όπως μαρτυρεί ο Προκόπιος, ο Ιουστινιανός οχύρωσε την πόλη που είχε στα χρόνια του σχεδόν ερημωθεί από τις βαρβαρικές επιδρομές και, σύμφωνα με μια άποψη, της έδωσε το όνομα Ιουστινιανούπολη, ένα όνομα όμως που γρήγορα ξεχάστηκε αφού η πόλη ήδη από τα Μεσοβυζαντινά Χρόνια αναφέρεται στις πηγές με τη σημερινή της ονομασία, που πήρε όπως φαίνεται από τους κάστορες της λίμνης. Το 10ο αιώνα η Καστοριά περνά στα χέρια των Βουλγάρων του τσάρου Σαμουήλ (990 - 1018), που την κρατούν ως τη συντριβή τους, το 1018, από το Βασίλειο Β΄ Βουλγαροκτόνο. Την ίδια χρονιά ο αυτοκράτορας επισκέπτεται την πόλη, για την οποία αρχίζει μια περίοδος ακμής και έντονης οικοδομικής δραστηριότητας. Στα 1083 την καταλαμβάνουν για μικρό διάστημα οι Νορμανδοί του Ροβέρτου Γυισκάρδου και όλο το 12ο αιώνα είναι το μήλο της ΄Εριδος ανάμεσα στην αυτοκρατορία της Νίκαιας και στο δεσποτάτο της Ηπείρου. Μια νέα ακμή γνωρίζει η πόλη στα χρόνια των Παλαιολόγων. Στα 1331 - 1380 η Καστοριά περνά στην κυριαρχία των Σέρβων, κατόπιν των Αλβανών (1380 - 1385) και τέλος των Τούρκων, που την κρατούν ως το 1912.

Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η πόλη εξελίσσεται σε ακμάζον εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο, που απολαμβάνει ένα είδος περιορισμένης διοικητικής αυτονομίας. Η βιομηχανία και το εμπόριο των γουναρικών στα οποία οι Καστοριανοί επιδίδονταν από τότε με ζήλο, οδήγησε όχι μόνο στη συσσώρευση μεγάλου πλούτου, αλλά και στο "άνοιγμα" προς τα μεγάλα ευρωπαϊκά κέντρα της εποχής. Η ανάπτυξη μιας πλούσιας μεγαλοαστικής τάξης, που διατηρούσε έντονες εμπορικές και άλλες διασυνδέσεις με τη Δύση και φυσικά δεχόταν τις επιρροές του πολιτισμού της, είχε συνέπεια τη δημιουργία μιας ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας οικιστικής αρχιτεκτονικής: τα αρχοντικά που δέσποζαν στην πόλη μαρτυρούν το υψηλό βιοτικό, αλλά και το αισθητικό επίπεδο των κατοίκων της. Παράλληλα, εξακολούθησε χάρη στις δωρεές των συντεχνιών και των πλούσιων αστών το χτίσιμο εκκλησιών που συνεχίζουν τη βυζαντινή καλλιτεχνική παράδοση, και σχολείων που θα κάνουν την Καστοριά κέντρο νεοελληνικής παιδείας. Η πόλη πήρε ενεργό μέρος στην Επανάσταση του 1821 και αργότερα στο Μακεδονικό Αγώνα. Σήμερα, παρά την εκτεταμένη καταστροφή εξαιτίας της αλόγιστης ανοικοδόμησης, διατηρούνται ακόμη αρκετά από τα παλιά αρχοντικά και τις εκκλησίες και η Καστοριά εξακολουθεί να είναι μια από τις γραφικότερες πόλεις της Μακεδονίας, με πάνω από 15.000 κατοίκους.

Αξιοθέατα αποτελούν:

  • Εκκλησίες. Η πόλη έχει περισσότερες από 70 βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησίες, που χρονολογούνται από τον 9ο ως το 19ο αι. Με εξαίρεση την Κουμπελίδικη, όλες είναι χτισμένες στον τύπο της βασιλικής. Περίοπτες είναι μόνο οι παλαιότερες. Οι νεότερες βρίσκονται συνήθως μέσα σε κάποια αυλή, γιατί κατά κανόνα πρόκειται για οικογενειακά παρεκκλήσια. ΄Ολες είναι μικρές σε διαστάσεις, ενώ οι περισσότερες κοσμούνται με τοιχογραφίες. Οι σημαντικότερες είναι:

Οι Άγιοι Ανάργυροι. Τρίκλιτη βασιλική με υπερυψωμένο το μεσαίο κλίτος και νάρθηκα στα δυτικά, χτισμένη με πλινθοπερίβλητη τοιχοποιία, εσωτερικά κατάγραπτη από τοιχογραφίες εξαιρετικής ποιότητας σε δύο στρώματα. Από το παλαιότερο στρώμα, που χρονολογείται γύρω στο 1000, φαίνονται μόνο μερικές μορφές στο νάρθηκα. Το νεότερο ζωγραφίστηκε το 12ο αι. και καλύπτει όλο το εσωτερικό του ναού. Χαρακτηριστική της τεχνοτροπίας των τοιχογραφιών αυτών είναι η πολυχρωμία, μια σχετική φυσικότητα στην απόδοση της σάρκας των μορφών, η πλούσια πτυχολογία και η τονισμένη δραματικότητα που φτάνει σχεδόν στο όρια του εξπρεσιονισμού. Η σκηνή του θρήνου είναι μια από τις εκφραστικότερες παραστάσεις της βυζαντινής τέχνης. Τυπικό γνώρισμα της Μακεδονικής Σχολής, στην οποία ανήκει και το μνημείο αυτό, είναι η διάταξη των παραστάσεων που καλύπτουν τους πλάγιους τοίχους του κεντρικού κλίτους σε ζώνες με αυστηρά καθορισμένη διάταξη: στην κατώτερη ζώνη απεικονίζονται ολόσωμοι άγιοι, στις δύο μεσαίες σκηνές του χριστολογικού κύκλου και στην ανώτερη, ανάμεσα από τα παράθυρα, προφήτες.
Ο Άγιος Στέφανος. Του ίδιου αρχιτεκτονικού τύπου με τους Αγίους Αναργύρους, φέρει αρκετά καλά διατηρημένες τοιχογραφίες που παρουσιάζουν, όμως πρόβλημα χρονολόγησης. Με σιγουριά αναγνωρίζονται τουλάχιστον τρία αλλεπάλληλα στρώματα: ένα του τέλους του 9ου ή των αρχών του 10ου αι. στο νάρθηκα και στα πλάγια κλίτη, ένα δεύτερο στους πεσούς του κεντρικού κλίτους και ένα τρίτο του 12ου αι. στο επάνω μέρος του τοίχου του ίδιου κλίτους.
Η Παναγία η Κουμπελίδικη (11ος αι.). Τρίκοχος σταυροειδής ναός με ψηλό κυλινδρικό τρούλο και τοιχοποιία ανάλογη με εκείνη των Αγίων Αναργύρων. Ο βαθύς νάρθηκας στα δυτικά είναι μεταγενέστερη προσθήκη. Τοιχογραφίες του 13ου αι. κοσμούν το εσωτερικό του κυρίως ναού και του αρχικού στενού νάρθηκα και του 17ου αι. το εσωτερικό του νεότερου νάρθηκα, ενώ ο εξωτερικός τοίχος του τελευταίου αγιογραφήθηκε στα 1496, όπως αναφέρει η σωζόμενη κτητορική επιγραφή

Ο Ταξιάρχης της μητρόπολης. Τρίκλιτη βασιλική με υπολείμματα τοιχογραφιών του 10ου αι. στην πρόθεση και στο διακονικό και πολύ καλά διατηρημένες τοιχογραφίες στο κεντρικό κλίτος, ιστορημένες από το μοναχό Δανιήλ και χρονολογημένες με επιγραφή στα 1359-60. Στο εξωτερικό του ναού υπάρχουν τοιχογραφίες 15ου αι., που απεικονίζουν λαϊκούς, άντρες, γυναίκες και παιδιά, που ενταφιάστηκαν στην εκκλησία, ενώ επάνω από την είσοδο υπάρχει μια Βρεφοκρατούσα Θεοτόκος του 13ου αι. Στο νάρθηκα βρίσκεται ο τάφος του Παύλου Μελά.
Ο ΄Αγιος Νικόλαος του Κασνίτζη (12ος αι.). Μονόχωρος ξυλόστεγος ναός με νάρθηκα, κατάκοσμος με τοιχογραφίες. Σύμφωνα με την κτητορική επιγραφή η ανέγερση και η αγιογράφηση του ναού έγινε με δωρεά του μάγιστρου Νικηφόρου Κασνίτζη. Ο κτήτορας και η γυναίκα του ΄Αννα παριστάνονται στο δυτικό τοίχο, πλαισιώνοντας από βορρά και νότο την είσοδο.
Ο ΄Αγιος Αθανάσιος. Χτίστηκε και αγιογραφήθηκε στα 1384-85. Κτήτορές του ήταν μέλη της βασιλικής οικογένειας της Αλβανίας, που κατείχε την εποχή εκείνη την πόλη.

  • Τα τείχη της πόλης. Στα δυτικά, υπολείμματα των χρόνων του Ιουστινιανού, στα ανατολικά μάλλον του 11ου αιώνα.
  • Οι συνοικίες Αποζάρι και Ντόλτσο δίπλα στη λίμνη, οι οποίες δίνουν την εικόνα ενός οικιστικού συνόλου χαρακτηριστικού για τη λαϊκή αρχιτεκτονική της περιοχής.
  • Τα περίφημα αρχοντικά, αρκετά από τα οποία διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα, όπως π.χ. των οικογενειών Νανζή, Τσετσαπά, Σαπουντζή, Εμμανουήλ. Τα αρχοντικά της Καστοριάς, όπως και εκείνα της Βέροιας, της Κοζάνης και της Σιάτιστας, είναι συνήθως τριώροφα. Το ισόγειο είναι χτισμένο με λιθοδομή, ενισχυμένη με οριζόντιες ξυλοδεσιές, οι άνω όροφοι με την τεχνική του τσατμά, δηλαδή με ξύλινο σκελετό, τα κενά του οποίου γεμίζουν με πλίνθους ή πλέγμα από κλαδιά και λάσπη και σοβατίζονται. Υπάρχουν μεγάλα παράθυρα, υαλόφρακτα χαγιάτια και προεξέχοντα σαχνισιά. Οι κατοικήσιμοι χώροι είναι άνετοι και πλούσια διακοσμημένοι, με ξυλόγλυπτο και τοιχογραφίες που συχνά φαίνονται να είναι επηρεασμένες από το μπαρόκ και το ροκοκό της Κεντρικής και της Νότιας Ευρώπης. Τα σπουδαιότερα αρχοντικά χρονολογούνται στο 18ο και το 19ο αι.
  • Το δημοτικό νοσοκομείο, που κοσμείται με τοιχογραφίες του Καστοριανού καλλιτέχνη Θ. Ζωγράφου.
  • Η μονή της Παναγίας Μαυριώτισσας. Χτισμένη μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη, στις όχθες της λίμνης. Το καθολικό της είναι μονόχωρος ναός με νάρθηκα και περίφημες τοιχογραφίες που χρονολογούνται στο τέλος του 12ου αι. Οι σκηνές της Πεντηκοστής, της Σταύρωσης, του Νιπτήρα, της Προδοσίας και της Κοίμησης της Θεοτόκου, που σώζονται στο δυτικό τοίχο, διακρίνονται για την πολυχρωμία και την έντονη δραματικότητά τους και παρουσιάζουν πολλούς ενδιαφέροντες νεοτερισμούς, που στους επόμενους αιώνες θα γενικευθούν, χαρακτηρίζοντας τη Μακεδονική Σχολή. Μια επιβλητική Δευτέρα Παρουσία καλύπτει τους τοίχους του νάρθηκα, ενώ στο νότιο εξωτερικό τοίχο, δίπλα στην παράσταση της Ρίζας του Ιεσσαί, εικονίζονται οι πρώτοι Κομνηνοί. Του 12ου αι. είναι και η ξυλόγλυπτη θύρα του κυρίως ναού.
  • Δίπλα στην εκκλησία της Μαυριώτισσας υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, με τοιχογραφίες του 1552, στις οποίες η τοπική παράδοση συνδυάζεται με την τεχνοτροπία της Κρητικής Σχολής







 


  © 2008